Jak radzić sobie ze stresem?

Jak radzić sobie ze stresem?

Stres towarzyszy nam przez całe życie. Na przestrzeni lat zmieniają się tylko jego przyczyny, natężenie i sposoby rozładowywania. Jeżeli w młodym wieku opanujemy umiejętność radzenia sobie w stresujących okolicznościach, w dorosłości będzie nam o wiele łatwiej.

Wstęp do dojrzałości

Problemy doświadczane przez nas w okresie dojrzewania to dość specyficzne źródła stresu. Mamy tutaj przede wszystkim zmartwienia dotyczące funkcjonowania w szkole – codzienna nauka, częste testy i sprawdziany, relacje z nauczycielami oraz grupą rówieśników. Nierzadko dochodzą do tego napięcia rodzinne, konflikty z rodzeństwem i rodzicami, rozwód rodziców lub odejście jednego z nich, przeprowadzka i związana z nią utrata kolegów i koleżanek. Pierwsze zauroczenia oraz zawody miłosne również są przyczyną frustracji, zwłaszcza że w tym wieku wszelkie niepowodzenia traktujemy bardzo poważnie.

Dodatkowo jesteśmy nieustannie oceniani. Nauczyciele dokonują oceny naszych zdolności i nakładu pracy. Zdarza się, że wydają wtedy krzywdzące opinie, ubliżają lub faworyzują innych uczniów. Ma to decydujący wpływ na nasze poczucie własnej wartości. Także wśród rówieśników nie zawsze bywa kolorowo. Konflikty, rywalizacja czy silna potrzeba akceptacji mogą być bardzo stresogenne. Oceny dotyczą także wyglądu, którego większość osób, z uwagi na zmiany hormonalne, nie jest w stanie w pełni kontrolować. Oczywiście, można w tym  miejscu nadmienić, że dorosłe życie również nie jest wolne od ocen - na każdym kroku ktoś przecież wystawia noty. Jednak my dopiero uczymy się żyć ze stresem i szukać rozwiązań w problemowych sytuacjach. Nie da się również ukryć, że podchodzimy bardzo emocjonalnie do większości spraw, często reagując silnym gniewem, wybuchami złości i załamaniem.


Najważniejsze to działać

Wiele młodych osób, w obliczu tych napięć, wycofuje się lub odreagowuje agresją, czemu często towarzyszy pierwszy kontakt z alkoholem i innymi nałogami. Wolimy niejednokrotnie uciec od problemów, zamiast je rozwiązać, i wpadamy w bierną postawę – nie rozwijamy naszych zainteresowań, uczymy się w minimalnym stopniu, tak, by tylko otrzymać promocję do następnej klasy. Po powrocie ze szkoły często wysiadujemy godzinami przed telewizorem lub przestawiamy się na wirtualne życie.

Najlepszym remedium na stres w okresie dojrzewania jest tymczasem zaangażowanie. Aktywność społeczna stawia przed nami nowe wyzwania, pozwala kształtować charakter, daje możliwość wykazania się i odniesienia sukcesu. Nagromadzone emocje, w tym stres, możemy przekształcić w energię potrzebną do działania. Wolontariaty, aktywny udział w wydarzeniach szkolnych i działania na rzecz grupy to dobre pola do nauki odpowiedzialności i współpracy. Zaangażowanie wymusza na nas przełamywanie barier w stosunkach międzyludzkich, przynosi wreszcie wiele spełniania, a to pomaga budować pewność siebie i ugruntowuje poczucie własnej wartości. Młodzież zaangażowana społecznie cechuje się też bardziej rozwiniętym intelektem.

Pomocne w walce ze stresem jest skupienie się na nauce. Wypełnianie obowiązków uczniowskich jest w rzeczywistości przyjemniejsze niż się wydaje, szczególnie wtedy, gdy idą za tym wysokie oceny i pochwały. Ważne jest, aby wykraczać poza narzucone minimum, pogłębiać wiedzę z własnej woli, fascynować się konkretnymi dziedzinami. Zaangażowanie tego typu wymaga oczywiście nakładów czasu, samozaparcia i, nie ma co ukrywać, łączy się z dodatkowym stresem, ale jest to stres mobilizujący. Warto więc skupiać się na sobie i szlifowaniu własnych talentów. Nie oznacza to wcale zamykania się w sobie – uczyć można się w grupie i na fakultetach pozalekcyjnych, innymi słowy, łączyć zainteresowania z budowaniem więzi społecznych.

Odstresowująco działa aktywność fizyczna. Sport zawsze służy rozładowaniu napięcia i polepsza samopoczucie. To także dziedzina, w której można szlifować swoje umiejętności i poprawiać osiągnięcia.


Elżbieta Gwóźdź

Google+